- Ne yani hiç bir şey yapmasamda genede uyanacak mıydın??
+ Aynen öyle
- O kadar arayış, okuma, tasavvuf masavvuf, düşünce orucu filan falan boşa mıydı?
+ Boşa olduğunu sen ispat etmedin mi?
- Etmiş mi oluyorum?
+ Bir nevi öyle ama insan ne zaman doğru yolu bulur?
- Ne zaman
+ Hiç bir yola tabi olmadığı zaman.
- Açalım Uğurcuğum :)
+ Açacak bir şey yok, bunlar Kader mevzuları.
- Ne yani şimdi insan kendi kaderini çizemez mi?
+ Çizer mi?
- Çizemez mi?
+ Sence ..
- Çizer
+ Nah çizer!
- Niye ki?
+ Nerede, ne zaman, ne şekilde doğacağına karar veremeyen, adını koyamayan, cinsiyetini, Milliyetini, sağlığını hastalığını seçemeyen
biri nasıl olurda ”İnsan kendi kaderini kendi çizer” diyebilir?
Kaldı ki nasıl bir yaşam onu bekler, neler başına gelir, ne zaman ölecektir, gençken mi yaşlıyken mi bunu bilemez ama kaderini kendi çizer diye
cahilâne bir söze tabi olur şaşılacak şeydir.
- Şaşılacak olan sensin bence, herkes bunu benimsemiş işte, ne deşeliyorsun ki.
+ İnsan aciz bir varlıktır, bunu unutuyorlar.
- Mükemmel bir varlık değil miydi o
+ Neresi mükemmel
Hastalıkları mı?
Geçimsizlikleri mi?
Yalanları mı?
Hak hukuk yemeleri mi?
Kan dökmeleri mi?
İhtirasları mı?
- Hop hop yeter anladık, o kadarda mükemmel değilmiş demek ki?
+ Hiç değil, bazı süslü sözlerle kendi gerçeklerini ört bas ediyorlar.
- Ne gibi
+ İnsan kendi kaderini kendi çizer gibi, oysa değil kader 1 saat sonrasından bile haberleri yokken, bu sözle kendi acziyetlerini gizlerler.
Kendilerini kandırdıkları gibi başkalarını da kandırırlar.
Olay bu.
Yoksa Zengin fakire, komutan askere, şöhretli şöhretsize vs. vs.ye muhtaçtır.
Bu da ”acziyet” demektir.
İnsan;
Aciz olarak doğar.
Aciz olarak yaşar.
Aciz olarakta ölür.
- Biz neyiz o zaman.
+ Dedimya A-CİZ-SİN.
- Ne halt yiyeceğiz o zaman.
+ Beni ilgilendirmez
- O zaman sana ne insanlardan, ne lafını yapıyorsun.
+ Hoşuma gidiyor.
- Ne yani bu kadar kan dökülmesi, tecavüzler, gasplar, cinayetler hoşuna mı gidiyor?
+ Hayır onlar değil, İnsan kendi dairesi içinde dolanıp dururken, ben yaptım diye hava atarken, aslında o ben dediği şeyin bir kabuk olduğunu fark edememesi hoşuma gidiyor.
- Yani kaba tabirle gaflette olması mı?
+ Aynen öyle
- Sen sadist misin?
+ Ben sadist değilimde insan oğlu nankördür, azcık elinden tutsan hemen ben yaptım ben başardım der.
- Ne olmuş derse.
+ Anlamıyor musun?
- Neyi
+ Hepsi kader, başardığı bir şey yok, başaramadığı bir şeyde yok.
- Gurkk ..
Desene o zaman İnsan diye bir şeyde yok.
+ yok
- Peki bu olanlar ne?
+ Kabuk
- Kabuk ne la
+ Toprağın altına giren.
- Sen n’olacan peki
+ Benim yerim belli, hiç’lik.

- Neyse sıkıldım bu konudan, oyumuzu ne verelim?
+ Ne verirsen ver fark etmez.
- Nasıl fark etmez? Biri evet biri hayır.
+ Bu yasa taslağını okudun mu?
- Hayır?
+ e fark etmez işte, hoş gerçi okusanda fark etmezya neyse.
- Niye farketmezmiş?
+ Şimdi bu değişiklileri isteyen iktidar, bu darbe yasalarıyla iktidara gelmedi mi?
- Evet
+ Şimdi bunu tu-ka-ka ilan edip, kötülüyor değil mi?
- Evet
+ Oysa bu yasa ile bu günlere gelmedi mi?
-  Evet
+ Gelen gideni aratır unutma
Eğer halk evet derse, ileride değişikleri yaptıklarında, efenim halk böyle istedi bizde yaptık diyecekler.
Eğer halk Hayır derse, bu seferde ileride, efenim halkımız istemedi bizde yapamadık diyecekler.
- eee
+ Anlamadın galiba
Her iki halde de vebali halkın sırtına yükleyecekler.
- Hoydaa ..
+ Vebal almak istemiyorsan oyunu geçersiz olarak kullan.
Mührünü hem evet hemde hayır ikisine birden vur gitsin.
- Geçersiz olunca hayır olmuyor mu?
+ Ufff …
- Aha uff dedi, oleeeyy. :)
+ Evet ve Hayırlar sayılacak, geçersizler değil, dolayısıyla ne Evet ne de Hayır demiş olacaksın.
Hem Vatandaşlık görevini yapacaksın, hem İleride, efenim geçersizler oylarını geçersiz kullandığı için yaptık/yapamadık diye bunu bahane edemeyecekler.
Yani bir ”vebal” almış olmayacaksın.

- Çok çakalsın :)
+ Sende az değilsin hani :)
Onlar cinse ben de şeytanım.
- Yoksa sen gerçekten şeytan mısın?
+ Ne olduğumu biliyorsun
- Biliyorum, hiç’lik gevezesisin :)
+ Ötekini söylemeni tercih ederim.
- Sen Felâsife’sin
+ Şimdi oldu.
- Hani sen Çin’liydin.
+ Ben Çinli değilim ama tüm Çin’liler ben der, ve her Milletten insanda ben der.
Dolayısıyla benim Çin’liyim demem bana ait bir sıfat değil, bir örtüdür.
ve herkesin ben demeside kendi kendine örtüğü bir örtüdür.
Özetle örtüleni daha çok örtmüş olduk hepsi bu
Benim ben demem tabiki en büyük örtüydü.
- Yani yalan söyledin he mi?
+ Duymak istediğin neyse ben onu söyledim, ben zaten senin yalanınım.
Sen bir yalandın.
Bir yalan uydurdun.
Herkesin içinde ki o ben’i kullandın.
Senin ve başkalarının gözünde zaten var olmayan bir dost değil miyim?
Başlık bile öyle değil mi?
- Başlık öylede, bende bir yalansam ve yalancıysam niye yazıyorum ki?
+ Bir yalan olduğunu gizlemek için olabilir mi?
- Olabilir de bunu herkes yapıyor orasını pek anlamadım.
+ Tamam işte
Herkes bu yalanın paydaları, sende herkes kadar pay’dalanmış oluyorsun.
- Nasıl yani
+ Bu dünyayı ve içindeki tüm düşünceleri beğensende/beğenmesende bir fikir beyan etmiş oluyorsun, bu fikrinle de bu yalanı (Dünya yalandır) aslında onaylamış oluyorsun.
Yukarıda ki Evet/Hayır oylaması gibi.

- ee ne yapacağız peki?
+ hahaha yapabileceğin bir şey yok
Çünkü sen yoksun; anlasana!
- haa .. kader olayları diyorsun yani
+ Ha şunu bileydin.
- Ben yoksam eğer; neyi nasıl bileceğim?
+ Seni Çakal ..
- ….
+ Bu noktalar nedir?
- Ben yoğumya, hiç üzerime almıyorum babında :)
+ Sen almazsan ben hiç almam …
- ….
+ ….
- ….
+ ….

Kendini tanımaya adamış kişide bu tavsiyeler neticesinde ister istemez bir kitap kurdu olur çıkar ki-çıkmak zorundadır-gece gündüz demeden okurda okur.
Mecburdur okumaya çünkü kitap denilen hadise tüm düşünce/fikir sistemlerinin bir nevii kutsalıdır, içeriği ne olursa olsun onun özel bir konumu vardır.
Hikayeden romana, şiirden ilmi bir esere kadar ne kadar kitap varsa kutsaldır ve önemli olanlarının da okunması gerekir.
Semavi olanları hiç katmıyorum bile onlar zaten dokunulmazdır ve onlarında okunması gerekir.

Neden okunması gerekir?
Çünkü klasiktir, baş ucu kitabıdır, hit olmuştur, düşündürücüdür, öğreticidir gibi bir ton ilmi, tasavvufi ve felsefi etiketlerle etiketlenmişlerdir.
Yani önemlilerdir.
Olmazsa olmazlardır..

Özetle okumak denilen hadise fikri dünyanın olmazsa olmazıdır, bu dünyaya girende ister istemez okumak zorundadır, hemde ölene kadar.
Kitap okumadığınız zaman ise cahillik damgasını yiyiverirsiniz.

Bilinen dünya bu şekildedir, birde bilinmeyen bir fikri dünya vardır ki ”hiç’lik dünyası” işte orada okumak, yazmak, kendini geliştirmek gibi diğer dünyanın erdemleri yoktur.
Orada varlık yoktur.
Orası yalnızlıkların dünyasıdır, orada kendinizi geliştirmek gibi ne kendinize ne de başkalarına ispat edeceğiniz bir durumda yoktur (Evet kendini geliştirmek başta kendinize ve başkalarına olan bir ispattır)
Özetle varlık iddiasında bulunanların da bu hiç’lik dünyasında işi yoktur, zaten o varlıkları yüzünden bu dünyada barınmalarıda mümkün değildir.

Nasıl barınsın o ben’i ben’likten soyunmamışsa..
Yapa yalnız kalıp, tüm fikirlerden azat olmamışsa..

Gelelim bu hiçlik dünyasına girişin nasıl olacağına, cevap basit;
”hiç bir şey yapmayacaksın”

Lakin bu cevap o kadar basit görülmemeli, hiç bir şey yapmayacaksın dediysek, gerçekten hiç bir şey yapmayacaksın.
Bir nevi yaşarken ölü olacaksın, yani ölmeden önce ruhen öleceksin;
Yaşam kavgan olmayacak.
İhtirasların olmayacak.
Hayallerin olmayacak.
Kendini aramayacaksın.
veya neyi aramayı kafana koymuşsan onu aramayı bırakacaksın, okumayacaksın, yazmayacaksın, ben demeyeceksin veya ben diye bir iddiada bulunmayacaksın, hatta düşünmeyeceksin.
Evet düşünmeyeceksin!!

Zira senin düşünce dediğin şey yukarıda bahsedilen fikri dünyaya ait bir şeydir ve varlık aleminin en önemli oyuncağıdır.
O oyuncağı bile terk edeceksin.

Bunları delilik diye düşünebilirsin.
Evet öyledir; akıl erişemediği her şeyi delilik olarak mimleyecektir; unutma!
Ya o delilik denilen şey bir örtüyse, bir tabuysa?

Düşünüyorum öyleyse varım diyen o filozofun söylediği bu dünyanın doğrusudur, düşünmek fikri dünyada var olmanın yegâne ölçüsüdür.
Lakin hiçlik dünyasının doğruları, fikri dünyanın doğruları üzerine işlemez ve birinin doğrusu ötekinin yanlışıdır, bu yüzden aralarında gece ve gündüz gibi fark vardır.

Konuyu biraz daha açarsak;
Düşünmek fikri dünyada ki bir oyuncaktır dedik, o gerçekte bir tabudur aslında ama düşünen hiç bir beyin bununda bir tabu olabileceğini aklına getirmez, çünkü düşünmek kesin bir doğrudur, kişide doğru olan bir şeyi yaptığı için, düşüncenin bizâtihi kendisini asla yargılamaz.
Belki o düşüncenin ürettiği bir takım fikirler yargılanabilir ama düşüncenin kendisi asla yargılanmaz.
O işletilmek zorundadır.
Diğer bir değişlede düşünmek doğru/yanlış ötesinde insani bir özelliktir ve mutlaka kullanılmalıdır.

Öte taraftan kişi o kadar çok düşünür ki olay otomatik bir hal alır ve aynı nefes almak gibi uykuda bile yapılan bir şey olunca bu bir alışkanlıktan öte, artık sürekli tekrarlanması gereken, göz kırpmak gibi gayr-i iradi bir ihtiyaç halini alır, zaten varolmanında yegâne ölçüsü değil midir?
Her iki haldede düşünmek o insanı erdemli bir insan yapan en önemli araçtır.

Şimdi bir insan bu kadar önemli bir aracı nasıl terk etsin değil mi?
Terk edince ne olacak?
Bir hiç olduğu meydana çıkacak!

Bunca yıldır ”ben” diyerek bu günlere geldim, onu ihyâ için okudum, yazdım, düşündüm, huzur aradım şimdi nasıl olurda bu ”ben”liği yok sayarım?
Benim aradığım şey bu değil der ve düşünce denilen aracı terk etmez, aksine daha çok sarılır, onu daha çok işleterek tamamen gizli bir bağımlısı olur çıkar, bir gün terk edilmesi gerektiğini bilmedende yaşar gider ve bu doğrultuda daha çok okur, daha çok düşünür o ”ben”i daha çok büyütür vs. vs.

Doğru denilen şeyin kendisini yargılamaya başladığınızda ortada size ait bir doğru kalmaz, sizin doğru diye öğrendiğiniz şeylerde zaten bir başkasına ait şeylerdir ki aslında onun doğru mu yanlış mı olduğunuda pek bilmezsiniz, doğru diye inanır ve bu inaçlada ona pek dokunmazsınız, hatta hiç dokunmazsınız.

Hiç’lik dünyasına göre dokunulmayan her şey tabudur.

Evet kendini geliştirmek için gerçeği aramaya çıkmış bir insan, bir gün yaptığı her şeyin yanlış olduğunu anladığında bu onun için nasıl bir yıkımsa, bu meselenin hazmıda o denli zor bir meseledir.
Zaten o yüzdende hiçlik dünyasının adamları bu mevzular hakkında pek fazla kelamda etmemişlerdir, kitapta yazmamışlardır.
Yok’luğunu bilen bir ruh, var’lık ispatları peşinde koşabilir mi?

Hem ne yazsınlar ki?
Hiç bir şey yapmayacaksın dese, çok şey yapmaya kendini endekslemiş insan bu söze itibar edip duracak mıdır?
Elbette durmayacaktır ve o sürekli bir arayış halinde olacaktır (elân öyledir) öyleki buldum dediği halde bile içinde bir acaba hep olacak ve arayış hali hiç bitmeyecektir.

İnsanoğlu ”arama” denilen şeyin kendisine şu haliyle hava su gibi muhtaçtır, yoksa arama bittiği anda kendi gerçeğiyle yüz yüze gelecektir ki işte bütün olay bu acı gerçekle yüzleşmemek için bir kaçıştır.

Bütün amaç ”ben”i kurtarmaktır.
Peki bu ”ben” kimdir?

”Ben” gerçekte hiç bir insanın sahip olamadığı, ”ortak hayal” de ki bir düşüncedir, tıpkı matematik gibidir.
Matematikte ki işlemlerde gerçek hayatta yoktur ama ”ortak hayal” de vardır, ”ben” de böyledir.
Hükmüde ölene kadardır.

Hiç bir şeyin olmadığı hiç’likte ki her şeyin adına.
Burada yazanları unut gitsin, bak hayatın tadına.
Hiç’liğe kaçarak ulaşılmaz, durman gerekecektir.
O seni kuşatmıştır, girmediysen ben’lik kanadına.

İsimler sıfatlar sonu yok, sana lazımda değil.
Yok’luktur sana lazım olan, bir başkası değil.
Don biçme sakın ona, yok’luk bir varlık değil.
Tanrı bile hâya eder, melekler de giresi değil.

Her şeyin sonudur orası, tıpkı başladığın nokta gibi.
Aslına rücu ederken, daire sonunun başı olması gibi.
Yok’luğa adadığın en büyük kurbanda tüm var’lığındır.
Hiç’ten gelen hiç’e gider, hiçbir zaman doğmamış gibi.

İnsan denilen bu makine, çoğu durumda ters bir mantıkla çalışmaktadır ve örn. kendi yardıma muhtaçken başkalarına da yardım etmektedir.
Peki neden böyle yapmaktadır.

Bunun cevabı acaba, kendi yardıma muhtaçlığını gizlemek olabilir mi?
Yani başkasına yardım ederek kendi gerçeğini ört-bas etmek olabilir mi?

Elbette olabilir ama bu sorun sadece bununla da bitmiyor, zira geçmişte yaşanan olaylar insanın bilinç altına duygu olarak yerleşir ve bu duyguda bazı durumlarda ”tetiklenince” tüm bedende yankılanır.
Bu bir film seyretmekten tutunda, kitap okumaya yerde gezen karıncaya, yaralı bir serçeye kadar hayatın her alanında olan bir etkileşimdir.
Yani sokakta bir dilenci ya da sakat birini gördüğünüzde, yüreğinizde bir yerler ezilir.

İşte bu ezilmeyi genelde insanlar ya görmemezlikten gelir öyle ört-bas ederler.
Ya da ona ufak maddi/manevi yardım ederek öyle ört-bas etmeye çalışırlar.

Bu açıdan bakılınca yardım edende, görmemezlikten gelende birdir.

Peki öyleyse burada ki olay nedir?

”Gördüğünüz şeyler bildiğiniz şeylerdir”

Yani sizler bilmediğiniz bir şeyi göremezsiniz, duyamazsınız, dolayısıyla anlayamazsınız.
Anlayamadığınız şeyde yüreğinizde depremlere yol açmaz.
İşte yüreğinizde deprem yapan şeyi sizler görüyorsunuzdur, duyuyorsunuzdur, başkasını değil.
Yoksa görmek ve işitmek temelde kamera gibi duygusuz bir şeydir, esas görmek yürekteki depreme neden olan şeylerdir.

Görmek ve duymak gibi duyuların, duyguyla olan bağına değindikten sonra cevabı aranması gereken soru şu?

”O yardıma muhtaç diye gördüğüm aslında ben mi?”

Evet sensin.

Lakin bu sana bir duygu olarak yansıdığı için sen bunu dışsal olarak algılıyorsun, oysa bu durum tamamen içseldir.
”İç’te ne varsa dış’ta da o vardır” çünkü

Örn.
İng. daha önce defalarca kez çalışıp belleğine yerleştirmeseydin, konuşulan kelimelerin senin için hiç bir anlamı olmayacaktı, yani algılayamayacaktın.
Dolayısıyla sen daha önce bildiğin, gördüğün, duyduğun şeyi ”tekrar” duyunca etkileşime geçtin ve ing. kelimelerin senin için bir anlamı oldu.
Gördün
ve
Duydun vs.

Daha önce bilmeseydin bir anlamı olur muydu?

İşte yardım edin olayıda böyle bir şeydir, siz geçmişte yardım edin duygusunu bir şekilde yaşamadıysanız, şimdide ne anlama geldiğini bilmezdiniz.
Dolayısıyla birine yardım ederken bu aslında kendinize olan yardımın başka bir boyutudur, yani kendinize olan bir yardımdır.

Bu noktada en zor olan şeyde, bu duygunun kaynağına inebilmektir.
Yani geçmişte ne olduda? size şimdi yardıma muhtaç birini görünce yüreğinizde eziklik hissettiriyor, mesele bu.
Bu da tabii ”yüzleşme” denilen çok zorlu bir alanın konusu olmakla beraber, bu konudan da ayrı değil, bilakis devamıdır.

Acaba geçmişte ki o yaralı çocuğun yaraları hâlâ tedavi edilmedi mi?
Hayat sürekli olarak karşınıza bunları neden çıkartıyor?
Neden içiniz eziliyor?

O çocuk tedavi edilsin diye olabilir mi?

Kanla beslenen bedenin, gayri sütle beslenmeye başladı.
Bom boş bakan gözlerin, zamanla etrafı izlemeye başladı.
Kıskançlıkların korkuların hayallerle süslenmeye başladı.
Bir ruh evrim geçirip insanlaşıyordu, durmaya zaman yok.

Kalem tutulup kağıt yazılacak, hayalde rakamlar tutulacak.
Kitaplar sayesinde hayalin temeline sâf hayaller katılacak.
Bilgi diye, genç dimağa zoraki bilgi dayatması dayatılacak.
Düşünüleni düşünen düşünür olacaksın, isyana zaman yok.

Kuralları belirlenmiş dünyanın kurallarıyla avunacaksın.
Onlarla yolunu çizip, sözde kendi kurallarını koyacaksın.
Takliti seçip, şöhretlilerin arkasına gizlice saklanacaksın.
Sıra tabulara dokunmaya geldimiydi, cesarete zaman yok.

Hayat inaçlarla örülüdür, ister inan ister inanma.
İnanmamakta bir inançtır, ister anla ister anlama.
Seni sen yapan, senin neye ne kadar inandığındır.
İnkarında koşulsuz inkarı vardır, imana zaman yok.

İnsanoğlu yalanı çok sever, bu ona ninni misalidir.
Gerçekler canını acıtacak, uyanmamakta azimlidir.
Doğruyu yanlışıda çok bilmez, bildiklerinin cahilidir.
Dünya yalan üzerine kurulmuştur, doğruya zaman yok.

Zaman yoktur, zamansızlığın hüküm sürdüğü topraklarda.
Sadece seni kandırdılar, hesap kitabın büyülü dünyasında.
Çünkü bunlar doğruydu, doğruların eleştirilmesiyse yasak.
Zamansız doğdun zamansız öleceksin, yaşamaya zaman yok.

Daha çok şey yazılabilir ama zaman yok !!

- Hey Tang n’aber görünmüyordun çoktandır.
+ Ben görmek için değil, hissedilmek için varım.
- La ne diyon gene, sen benim dostum değil misin?
Dostun hali hatırı sorulmaz mı?
+ Benim gibi dostların hali sorulmaz.

- Niye??
+ Çünkü ben yaşamıyorum.
- la sanki biz çok yaşıyoruzda
+ :D
Kırk yılın başı doğru bi’laf ettin.
- Olim sen bizi bu dünyada yaşıyor diye teneke belledin allehem.
Bakma sen, bizimde bildiğimiz şeyler vardır kendi çapımızda. :D
+ Ne biliyorsun mesela
- Nası ne biliyorsun?
+ Gayet açık söylüyorum, ne biliyorsun?
- Yav gene Konfiçyüs gibi konuşmaya başladın, açık ve net söylesene (Hasta mıdır nedir? Q&@x;;@^)
+ Kendini biliyor musun?
- Yok devenin nalı, herıld yani biliyorum.
+ Öyleyse İlk gördüğün görüntüyü söyle?
- Hööö
+ Zor mu geldi cicim :D
- Evet kazık soruydu
+ O zaman ilk neyi duydun, onu söyle bana
- La havle
+ Tamam adını hangi adlar içinden seçtin
- Ben seçmedim
+ Kim seçti
- Ne biliyim ya annem ya da babam seçmiştir
+ Emin misin?
- Yooo
+ Kısaca Yaradılışınla ilgili hiç bir şey bilmiyorsun? ok. mi?
- uffff ok. ok.
+ Peki yok edilişinle ilgili bir şey biliyor musun?
- Nerden bileyim olim
+ Peki
Şimdi Doğumun ve ölümün sana karanlık yani değil mi?
- Evet (zorla evet dedittiriyor)
+ Bunları bilmiyorsun bilemediğin gibi kendi hakkında da bir yorum yapamıyorsun değil mi?
- Eveeeeeeeeeett..
N’oldu soruyu uzattında uzattın, yoksa cevabını sende mi bilmiyorsun :D

+ Bende cevabı olmayan soru yok, olamazda çünkü beni sen yarattın.
- ööhhö öhöö.
+ Cevabı olmayan sorularının toplamından doğan, zümrüd’ü ankâ’nım ben.
- Çüşşş.
Olim sen beni karıştırdın galiba ben kendi halinde biriyim, tamam var olmayan bir dost dediysekte seni ben nasıl yaratayım.
hadi yarattım diyelim, sen bana akıl veriyorsun o nasıl oluyor?
+ Yaratma böyle bir şeydir, kendinden de mükemmelini yaratacaksın ki o yaratma olsun.
Yoksa öteki türlüsü çok var etrafta zaten
- Napıyım varsa, hem elalemden bana ne?
+ Bana mı ne?
- Evet
+ Onlar olmazsa sen beni yaratır mıydın?
- İş almışız başımıza desene seni yaratmakla, hem bu yaratma kelimesini çok kullanıyorsun, ne iş.
+ Arapça biliyor musun?
- Olim ne Arapçası Türkçe’yi zor biliyorum, hatta Türkçe’yi de eksik biliyorum, peki sen biliyor musun? (Biliyorsa gıcık olacağım o biliyor ben bilmiyorum diye)
+ Yok
- Eee ne diye sordun, bak senin de bilmediğim bir şey çıktı ehu,ehue,ehu
+ O ne biçim gülme öyle
- Yav yazarken öyle oluyor işte, yoksa sen nasıl güldüğümü gördün, Gördün değil mi?
+ Görmedim, hissettim. :)
- Hay senin gizemine, tamam hissettin.
+ Neyse Arapçada kalmıştık, Arapçayı bilmem ama ruhunu bilirim, tüm dillerin ruhu Türkçe’dir.
- eee, sende ruhsun, ruh ruhu bilir mi demek istiyorsun.
+ Ruh sen olacaksın, ben değil
- üffff… irtibat koptu gene.. olim anlamıyorum yani an-la-mı-yo-rum, ne diyorsun.
+ Sen ruh olduğunda bende ruhunun ruhu olacağım, tabii ruh olursan bu dediklerim geçerli
- Yav bırak şimdi ruhu filanda, anlaşılan o zaman da başıma bela olacanda..
+ Hah şunu bileydin
- Dur olim sözüm bitmedi, çık aradan :D
.. ne diyeceğimi unuttum iyi mi?
+ Hatırlatayım mı?
- hıı.?
+ İstersen ne diyeceğini de yazayım.
- Şimdi sen benim ne diyeceğimi biliyorsun ve bilmemiş gibi birde bana cevap mı veriyorsun
+ Evet
- O zaman bu sohbeti keselim, hiç bir anlamı kalmadı ki bile bile lades olunur mu?
+ Olunur olunur, yukarıda ne dedik, beni sen yarattın.
- ee
+ Yalnız doğuyorsun, yalnız öleceksin dolayısıylada yalnız yaşıyorsun, bu yanlızlığında sana bir yansıma gerekecekti işte o benim
…Ben senin yalnızlığının yansımasıyım..
…Ben senim, sen de ben..
Aramızda ki ikilik varlıkla gölgenin ilişikisine misaldir.
Birimizin acısı anında ötekimize saplanan bir hançerdir.
Bazen sen beni hançerlersin, bilmeden.
Bazende ben seni hançerlerim, bilmeden.
Sen benim başımın tacı, ben senin gizeminim.
- Hakikaten gizemsin o kesin, kafam allak bulak oldu sayende.
Neyse bu sohbet burada bitsin, bu arada sen Çinli değil miydin?
+ Çok safsın, benim dünyamda bir kişi var o da sen.
- ee
+ Yani sen nereliysen ben oralıyım.
- ohh oh
+ Sevindin mi?
- Belli olmuyor mu?
+ Sevinmene sevindim, dediğim gibi benim için bir kişi var o da yalnız sen…
Yalnız varolmayan dost tanımlamanı sevmedim, onu belirteyim.
Ben yoksam sende yoksun
Benim inkarım senin inkarındır
Benim hayal olmam senin hayal olmandır
- Zaten benimde kabullenenim yoktur, boşver inkar olunalım, hayal olunalım, keyfne bak.
+ Anlaşıldı
- Sana bir sırrımı vereyim mi?
+ Verme biliyorum.
- Bildiğini biliyorum.
+ Beni mi sınadın?
- Sınamadığımı biliyorsun
+ Biliyorum
- Bende biliyorum
+ Hahahaha o sözü yazma
- Yazacağımı biliyorsun
+ Biliyorum
- İki kişinin bildiği sır değildir :D
+ Rahatladın mı
-  Çook :D

Şimdi siz bir Çinli dostunuz olduğunu hayal edip onun da ağzından mı konuşurdunuz? yoksa bu hayal ettiğiniz dostunuzun da hayal kurmasına yardım edip, onun da gözünden Dünyaya bakarak cevapları verirken buna göre mi cevap verirdiniz gibi bir soruda olmayacağına göre, işte  aşağıda tam da bu var olmayan soruya uygun bir yazı çıktı ki hayalde bir birini hiç tanımayan iki eski dostun sohbetine sizlerde tanık olun.

- Selam Tang, ne var ne yok.
+ Nolsun be Yaşar, sıkıntı var stres yok
- O nasıl oluyor? sıkıntı var stres yok!
+ Ne var ne yok, bu nasıl bir soruysa, öyle soruya böyle cevap oluyor :D
- Yav idare et işte bizde bildiğimizden sormuyoruzya, usulen soruyoruz işte
+ Usulen derken
- Lafın gelişi yani
+ ??
- Boş ver bunları şimdi, domuz gribi var mı oralarda?
+ O ne ki?
- Grip grip
+ Domuzlarda mı grip oluyormuş..hahahah
- Ulen Tang kuşlar grip oluyor da domuzlar grip olmaz mı?
+ Bizim burada domuzlar domuz gibi :D
- Hehe bizim burada ki domuzlarda domuz gibi de halk pek bi nazik :D
helede tv de her duyduğuna inanıyor ki sorma gitsin.
Bit salgını var desen, başlıyor hepsi birden kaşınmaya :D
+ ”Pire itte bit yiğitte” bulunur
- Hoop bu bizim ata sözümüz
+ Yok yaa
- Yav şurada iki sohbet edelim dedik, ata sözümüze sahip çıktın.
+ Atasını tanımayanın ata sözü olmaz.
- ??
+ 3 kuşak öncesini biliyor musun? dedenin dedesinin adını biliyor musun?
mezarı nerededir, babasının adı nedir biliyor musun?
Ben 600 sene önceki dedemin göbek adını bile biliyorum ya sen?
- yooo
+ O zaman bu senin ata sözün olmaz.
- Ne olur?
+ Laf ola beri gele derlerya
- he derler
+ İşte sizde ki durum böyle olur, Usulen olur.
- Usulen neydi yaf, unuttum iyi mi?
+ İşine gelmeyince çabucak unutursun, Lafın gelişi Türklük yani

- 5dk (heladayım)
+ İşine gelmeyince şıkıştın değil mi? :D :D
- Geldim
Yok yav gerçekten sıkışmıştım :D
+ Anadolu’yu ne zaman kurutuyorsunuz?
- ??? ne diyon olim
+ hani burayı Orta Asyayı kurutup göç ettinizya
- ee n’olmuş
+ Anadolu’yu ne zaman kurutup başka yere göç edeceksiniz diyorum?
- ha o mu?
az kaldı :D
içilebilir kaynakların anasını belledik
Ormandı, doğaydı pet şişeydi laylon poşetti, anladın sen onu :D
+ Maşşallah, maşşallah nazar boncuğu da takın aman nazar değmesin.
- Alışık olmayan ….. tuman durmazmış. :D

+ Nasıl gidiyor 17. Devlet?
- neyy
+ 17. Devlet nasıl gidiyor diyorum?
- 16 Devlet değilmiydi o hani bir yerde fors mu mors mu ordada vardı ondan?
+ Bana mı soruyorsun?
- Bilmiyorsan pass diyebilirsin :D
+ Olim ben bilemek zorunda değilim, sen bilmek zorundasın.
- Neyi
+ Tamam olim vaz geçtim sorumdan.
Şöyle soruyorum
- sor
+ Sizin için Devlet yönetmeyi bilmiyorlar diyorlar!
- Hööyyt.. onu diyen halt etmiş, tarihte 16 büyük Devlet kurmuşuz biz.
+ ee tamam nerede şimdi bunlar?
- Yıkılmışlar olim, tarihte ki yerlerini almışlar.
+ yani
- yani ne?
+ Düşmanlar mı yıkmışlar?
- asla, hiç bir Türk devletini düşmanları yı-ka-ma-mış-tır.
+ Kim yıkmıştır
- gene Türk yıkmıştır
+ O zaman bu şu demek olmuyor mu?
- ne?
+ Türkler Devlet yönetmeyi bilmiyorlar? veya beceremiyorlar?
- Get lan
Kuruyoruzya olim sen ona bak!
+ Ama kurduğunuzuda yıkıyorsunuzya ona bakmayayım mı?
- bakma
+ niye?
- bakma işte
+ iyi bakma diyorsan bende bakmayayım. :D

+ Sizi hâlâ devşirmeler mi yönetiyor?
- Devşirme neydi ki la Kemal derviş mi?
+ Olim sen hiç tarih okumadın mı?
- Nolcak ki okuyunca, başım göğe mi erecek, yoksa katip mi olucam :D
Nedir yani
+ Orasıda doğruya, nasılsa tv’ler size tarihinizi hatırlatıyor de’mi?
- he doğru valla
Tarkandı iboydu sor hepsini bilirim :D

+ Sen şimdi Talas savaşlarını da bilmezsin
- Talaş böreğini iyi bilirim ama yaparlar mı sizin orada da :D
+ Olim ben sana tarihin diyorum, senin aklın börekte çörekte.
- Biliyoruz tabii olim, Atalarımız Talas savaşlarından sonra İslamiyete geçmiş.
+ Nasıl geçmiş?
- nası nasıl geçmiş, geçmiş işte
Araplar baktı ki kılıçla yenemiyor, hediyeler filan vererek Atalarımızı tavlamış, gönlünü almış onlarda geçmişler.
Zaten Türkler tek tanrı inancıyla yaşadıkları için zor olmamış.
Sorun ne?
+ Ya Araplar kılıçla yenseydi sizi, n’olcaktı?
- N’olcağı var mı? aynı şey olurdu herhalde
+ e şimdi de aynısı olmadı mı?
- Ne diyon olim açık konuş?
+ Adamların A planı tutmamış ve B planına başvurmuşlar ve siz sonuçta İslam olmuşsunuz.
Yani adamlar muratlarına ermişler.
- e ne güzel işte
+ A planında ölen Türkler boşa mı öldü?
- hössttt..
+ Soruyorum olim, boşa mı öldü?
Onlar demezler mi torunlarına
Lan hainler bizim düşmanlarımızla siz niye barış imzaladınız?
biz imzalamayı bilmiyor muyduk, demezler miydi?
Biz boşa mı öldük, boşa mı savaştık?
Onların dediklerini niye yapıyorsunuz diye mezarların da kahrolmazlar mıydı?

- 5dk (meşgulüm)
+ galiba gene sıkıştın. :D
- Geldim
+ Gittin miydi ki?
- hı?
+ Yok bişey

Dış Dünya (Zahir) malum  sesler Dünyasıdır ve orada konuşanlar, bağıranlar, çağıranlar, hak hukuk arayanların Dünyasıdır ki bu Dünya Akıl’ın hükmü tahtı altındadır. Akıl’da hislerin oyuncağıdır.

İç Dünya (Batın) sessizliğin Dünyasıdır, orada başkası yoktur, dava yoktur, sen ben o yoktur, Enaniyyet denilen  ego’nun hiç bir çeşiti yoktur, akıl’da yok’tur.
Yok’tur diyorum ama bu yok’tur demekle de yok olunmuyor maalesef.

Şimdi bu mevzular derin mevzular, giriş kısmında anlatmak istediğim esas olay Tasavvuf denilen şey, bir insanın iç âleminde ki yolculuğun adıysa, sessizlikte bu yolculuğun bir bineğidir.

Kısaca Tasavvuf Dünyasında ses’ler yok’tur, (olmaması gerekir) çünkü iç alem denilen Dünya Ruhun’un Dünyasıdır, siz burayı ses’ler ile ihyâ etmeye çalışırsanız bu Ruhun ihyâsı değil, Nefs’in yani ego’nun ihyâsı olur ki buda zaten Tasavvuf olmaz, böyle bir kişi kendini geliştiremez vs vs.

Müzik Ruhun gıdasıdır diyenlerde zaten Nefs ile Ruhu karıştırdıkları için böyle demişlerdir ki onların Ruh dediği Nefs, Nefs dediği de Ruhtur.

Şimdi altta ki şiiri okuyun sonrada burada ki sesli anlatımı dinleyin.
Arada ki fark hissettiniz mi?

Ben söyleyim bu şiir sesli okunmaz ancak sessiz okunur ki zaten bu tür şiir kaside vs. yazanların amacıda budur.

Onlar sessizlikten aldıklarını gene sessizliğe havale ederler.

Dünyanın en güzel sesi de olsanız bu şiiri sesli okuyunca berbat edersiniz.
Bu şiiri sesli dinleyince gene berbat edersiniz.
Tasavvuf Dünyası ses’lerin Dünyası değildir.

Muhyiddin-i Ârabi
..”Sözde mânâ vardır, mânada ise söz yoktur”.. der.

Söz yerini buldu, katip’te noktayı koydu.

Duydum ki bizi bırakmaya azmediyorsun etme
Başka bir yar başka bir dosta meylediyorsun etme

Sen yadeller dünyasında ne arıyorsun yabancı
Hangi hasta gönüllüyü kasdediyorsun etme

Çalma bizi bizden bizi gitme o ellere doğru
Çalınmış başkalarına nazar ediyorsun etme

Ey ay felek harab olmuş alt üst olmuş senin için
Bizi öyle harab öyle alt üst ediyorsun etme

Ey makamı var ve yokun üzerinde olan kişi
Sen varlık sahasını öyle terk ediyorsun etme

Sen yüz çevirecek olsan ay kapkara olur gamdan
Ayın da evini yıkmayı kastediyorsun etme

Bizim dudağımız kurur sen kuruyacak olsan
Gözlerimizi öyle yaş dolu ediyorsun etme

Aşıklarla başa çıkacak gücün yoksa eğer
Aşka öyleyse ne diye hayret ediyorsun etme

Ey cennetin cehennemin elinde olduğu kişi
Bize cenneti öyle cehennem ediyorsun etme

Şekerliğinin içinde zehir zarar vermez bize
O zehiri o şekerle sen bir ediyorsun etme

Bizi sevindiriyorsun huzurumuz kaçar öyle
Huzurumu bozuyorsun sen mahvediyorsun etme

Harama bulaşan gözüm güzelliğinin hırsızı
Ey hırsızlığa da değen hırsızlık ediyorsun etme

İsyan et ey arkadaşım söz söyleyecek an değil
aşkın baygınlığıyla ne meşk ediyorsun etme

Mevlâna Celâleddin Rumi

Çok güzel değildi siman, belki bir zakkum belki bir gül, ne fark eder.
Benim içimde ki ışık olmasa, senin o goncan bende nasıl çiçek açar.
Seni bende büyüten senin şanın değil ki benim içimin sıcak iklimidir.
O iklim kimleri sevdi kimlere can verdi o sevgi işte hayat vaat eder.

Şimdi anladın mı beni? beni ben eden senin sevgin değildir.(Hayalin)
O hayali ben sen olmadan da üretirim, sen bahanesindir.(Gerçeğin)
Ben senin düşlerimdeki hayalini alır, gerisini zaten sana bırakırım.
O yüzden sen beni bilemezsin, çünkü ben senin bilinmezinim.(Sırrın)

Senin sırın budur, hiç var olmamış bir güzelliğin kuşatılmış sevgisisin.
Sevgi nedir bildin mi? hayalin peşinde koşan bir prensesin hikayesisin.
Sen denen şeyi sen ben o diye alırsan, sende bende o da yalan olur.
Ben denilen şeyi de bu yazılanlarla kıyaslarsan, sende bunun içindesin.

Dört nala koşturup gidiyorum, benlik küheylanı beni nere götürürsün.
Hele az dur artık yazacak kelimemde kalmadı, eh bre insafın kurusun.
Yazmanında bir adabı vardır ula, sen denilen şey hiç yok sayılır mı?
Beni aleme madara edecen çüş dedik anlamıyorsun, gözün kör olsun.

Hadi o amacını unuttu, unutmayanlara acaba ne oldu?
Bir izbede bir yaban çocuğu doğdu, o niye böyle oldu?
Bu çocuk istikbâlde ki bir katil miydi, şimdi infaz oldu?
Hayat bu kadar mı adil? herkes ondan mı seyirci oldu?

Doğmamış lanetin bedenlenmiş Ey saf tebessümü.
Aynan puslu değildi ki onu diyenler iblisin tezâhürü.
O yüz ki o pus’un arkasında bile ışıldayan bir sırdır.
O sır ki bir günahın zorla akladığı acıların temâyülü.

Ey zorlukların çocuğu, senin kolay hiç bir şeyin yok ki.
Hıçkırıkların da içine kapanıktır, ahh’ını duyan yok ki.
Bey zâdelerin iğrenç emelleri, kaderini tayin ediyorken.
Hayatta yapa yalnızsın, koruyanın gözetenin de yok ki.

Ama hiç yok’ta değil, yok’luğun karşısına varlık durursa.
Bir kıvılcım Dünyayı yakar, her ne kadar karanlık olursa.
Belki tek tesellin budur hayattan, siz ötekilerini kurtarın
Yaban doğup yabani kaldın, bir de duyanların bulunursa.

Bu şiir Çocuk Ve Bilgi Güvenliği Derneği nin çalışmalarına konu olan çocuklara ithâf olunmuştur.

Bu vesileyle Çocuk Ve Bilgi Güvenliği Derneğine katkı sağlayan, destek olan tüm kamu, kurum, özel kuruluş ve bireylerede sonsuz teşekkürler.

Gerçi hâlâ böyle hayatı yalansız olarak görenler vardır aramızda ama onların sesleri pek çıkmaz, çıksada itibar görmezler zaten.
Çünkü insanlar bu Dünyayı ve içindekileri ve söylenen sözleri ”gerçek” sanmaktadır.

Oysaki Dünya yalanlar üzerine kurulmuştur..
Gerçekler üzerine maalesef kurulmamıştır..

Hal böyle oluncada Dünyayı ve içindekileri gerçek zannedenlere ”siz bunlar koca bir yalan” desenizde, doku uyuşmazlığı misali ters etki olur ki sizi kulakları duysada, beyni yalanı gerçek olarak mimlediği içindir ki beyin olarak o kişi sizi duymaz, duyamaz.

Duyması zaten eşyanın kanuna aykırıdır.
İnsan daha önce bilmediği bir şeyi görmez ve duymaz
Ne zaman görür ve duyar..

Defalarca kez görmesi ve duyması lazımdır ki beyne yerleşsin.
Siz annenizi aslında sırf anneniz olduğu için değilde, onu taa bebeklikten beridir defalarca kez gördüğünüz duydunuz içindir ki tanırsınız, bilirsiniz.
Annenizi bir kere görseydiniz onu bir daha nasıl tanıyacaktınız?

Aynı bunun gibi gerçeği bir kere duymakla veya görmekle gerçek ”tanınmaz” ”bilinmez” ”duyulmaz”
Ya ne olur.

Söyliyeyim,

İdareciler daha doğrusu seçimle iş başına gelenler, sizce şöyle dediler mi? duydunuz mu?
Ben halkı malkı düşünmüyorum tek düşündüğüm ben ve yandaşlarımdır, Memlekete hizmet boş iş, varsa yoksa kendim dediğini duydunuz mu?

Veya Sağlıkçıların hani meşhur bir sözleri varya, ”Önce insan” diye bu sözü ”Önce para” diye hiç duydunuz mu?
Ben kendimi insanlığa adadım değilde, daha fazla kazanmaya adadım, önemli olan rontgen, tahlilleriniz, sağlığınız değil, cüzdanınız dediğini duydunuz mu?

Bence hiç duymadınız duyamazsınız!!
Çünkü hiç bir insan bu denli açık net bir ifadeyi açık olarak söylemez söyleyemez.
Çünkü hiç bir insan EGO anlamında ”çırılçıplak” dolaşamaz.
EGO’nun da örtülmeye ihtiyacı vardır.
Nasıl ki zahiri bedenimizi örtüyoruz, aynen EGO’muzuda örteriz, onu gizleriz.

EGO’nun da örtüleri ”yalanlardır”

Baktım ki sokakta herkes, giymiş elbiselerini rahatça dolaşıyor.
Günlük elbise değiştirir gibi, hergün bir yalanın kisvesine giriyor.
Kimide aynı yalanı diline dolamış, kirli elbise gibi hiç çıkarmıyor.
Dünya yalanlar Dünyası, bunu bilen âlemi zaten çıplak görüyor.