Oysaki
Yeni yılda yine yeni olmayacaksak.
Olmaz ki eskiyi yine unutacaksak.
Eski unutmak için midir ki?
Sınıfta kaldığımızı, ah bir anlasak.

Öte taraftan, her tekrarlanan şey yeni olaydı
Her nefes bir bir olay,
Her yemek bir şölen.
Her doğan gün bayram olurdu
Ama olmuyor.

Öyleyse yılbaşı doğumgünü gibi şeyler yeni değil, yinelenen şeylerdir.
Yani tekrarlanan şeylerdir.
Tekrarlanan şeyler de maalesef yeni olmaz.

Yeni Yılınız Afiyet Olsun.

Yağan kardan fukaranın bir kârı yoktur.
Ekecek bağı bahçesi, tarlası da yoktur.
Sonuçta onun için hayat hep pahalıdır.
Bolluk bereketten, onun nasibi yoktur.

Yokluğun gömleği çok yoka olduğu içindir ki kar yağdıkça bir ürperti sarar fukarayı, ama ne çare ki elinden bir şey gelmeyecektir.
Öyle veya böyle bu hayata gelmiştir, zafere giden bir yolda da olmadığına göre, çekilen çilenin kutsal olmadığını bilecektir.
Boynunu büküp kaderine razı olacaktır-ki oluyor zaten-ve olduğu içinde ki ürpertisi hiç bitmeyecektir, bitmeyecek diyorum çünkü bu çile hakikaten bitmeyecektir.
Bitseydi veya bitecek gibi olsaydı eğer ben bu yazıyı niye yazaydım ki?

Fukaralık ateşten bir gömlek derlerken, fukaralık aynı zamanda buzdan kalıplarda demektir.
Diri diri hayat morgunda muhâfaza edilen, alelâde bir canlı türüdür fukara.

Gökten inan her beyaz şey saflığı temsil etmediği gibi, fukaralıkta sadece kışın çekilen sorunlar demek değildir.
Fukaralık 4 mevsim çekilen sorunlardır, yazın yanmak kışın donmaktır.
Karda bu sorunlar içerisinde, sadece bir tanesidir.

Ümit denilen şeyde, fukaraya olmayan efanevi bir ülkede sınırsız sonsuz saadetler vaat eden olağanüstü İnsanlık piyangosunu kazandıran ebedi tatil ihtimalide olmasa-ki onuda kazanaca belli değildir-bu fukaralık kapıya konulacak şey midir?
Kışın soğuğunda vicdan güneşinin hem ısıttığı hemde gözlerini kör ettiği insan görünümde ki kendine vicdanlı ama çevresine ketum bakan zevk-i sefâ kariyer düşkünlerimizde olmasa, fukaralık nasıl bilinsin değil mi?

Fukaralık bilinen-bilinecek bir şey değildir, fukaralık yaşanan-yaşanacak bir şeydir.
O yüzden buraya kadar yazdıklarımız, fikir olarak bildiğiniz gerçekteyse de hiç bilmediğiniz şeylerdir.
İdida etmeyede gerek yoktur, fukaralık içinde yaşanmadıkça bilinecek bir şey değildir.

Kaldı ki bir zamanlar içinde yaşanmış olsa bile, İnsan yaratılıştaki unuttanlığı yüzünden yaşadığı o günleri çok çabuk unutacaktır.

Yaşam ve yaşantıyla doğru orantılı şeyin adına ”bilgi” diyoruz.
Bildiğiniz şeyde yaşadığınız şeydir, yaşadığınız şeyse bildiğiniz şeydir.
Şu halde medyadan gördüğünüz, duyduğunuz bir takım şeyler bildiğiniz şeyler değildir.
Yaşadığınız şeylerse zaten bu anlattıklarım değildir.

Çok değil bir ay evde ki doğalgazı yakmayın bakalım.
Yırtık ayakkabılarla karda çamurda yürüyün bakalım.
İçiniz yanarken alamadığınız meşrubatı için bakalım.
Açlığı hiç saymıyorum, balsız böreksiz durun bakalım.

Fukaralığın içinde de ”bilgelik” vardır, o fukaralığın yani yok’luğun bilgisidir.
Parasız pulsuz bir yaşam sürdüren biri gibi, gerçek bir filozofta başkalarının bilgisine ihtiyaç duymaz.
O çöplerden karnını doyuran fukara misali, İnsanların artıklarından öyle şeyler çıkarır ki işte bu yazıda böyle bir mantıkla kaleme alınmıştır.
O yüzden bu yazıyı çöp olarak görenler elbette olacaktır-ki zaten bu yazı fikir çöplerinden derlenmiştir- ama bu yazıyı enteresan bulupta 2 satır bile yazamayanlar da olacaktır.
İşte onlar ne demek istediğimi anlayacak, ama cevap yazmakta zorlanacaklardır.
Çünkü bu sözlerde mana vardır ve manada ise sözler yoktur.
Orada sadece duygular vardır.

Duygu denen şey, sözlerin dizilmesinden olur.
Ortaya bir resim çıkar, sanatın dili böyle olur.
Yazı denilen sanatta, aslında resim sanatıdır.
Yazar kalemiyle çizer, resimi de fırçasız olur.

Filozof böyle olmalıdır, kalemiyle hayatı çizsin.
Görülmeyen noktaları da fikir ekranına getirsin.
Algılama sorunu yazıda ki manadan dolayıdır.
Filozof’lar atıklarla beslenir, buda böyle bilinsin.

Öyleyse felefeyle doğanlar bir vakıâdır, adı konmamış kocaman olmuş bir çocuktur o
Yaşayan bir şeyin üzerinden asırlar geçmiş olsada, adının konmaması bir kimliğinin oluşturulmaması çok acıdır.

Evet, felsefeyle doğanlar vardır,
Bir şeyin başı nasılsa sonu da öyledir, öyle olmak zorundadır.

Felsefe deyince geçmişteki felsefecileri, felsefeciler deyince de basma kalıp olnuş sözleri anımsamayın,
Feslefe demek ”Hayatın içinde ki olayların detayına inmek” demektir.
Felsefeci demekte ”Adı konmamış bu detaylara ad koyan” demektir.
Eğer siz doğumun, ölümün veya yaşamın detaylarına inebiliyorsanız, bu sizin felsefeci kimliğinize bir işarettir.
Bundan sonrası size kalmıştır, bu kimliği ister kullanırsınız isterse de kulanmazsınız.
Kimlik böyle bir şeydir, her zaman kullanılmaz.

Kimlik bir etiket veya ünvan değildir.
Herkesin bir kimliği vardır ve bu kimlikte ”nedense” hep başkaları tarafından oluşturulmuştur.
Zahirde ki kimliğiniz bile önce aileniz en temelde de Devlet tarafından oluşturulmuş bir şablondur.
O olmadan Devlet sizin varlığınızı tanımaz, aileniz sizi sahiplenmez, sizde kim olduğunuzu ispat edemezsiniz!
Ayrıca bu kimliği kendiniz oluşturmaya kalkarsanız bu ciddi bir suçturda.

Şu halde kimlik dediğimiz şeye siz muhtaçsınız, o sizin varlığınızın ispatıdır.
O olmadan varlığınızı ispat edemezsiniz,

Bu işin görünen yönüdür, görünmeyen yönde yani bântini dediğimiz içsel yönde de durum bundan çok farklı değildir aslında.
Orada da kendi kimliğini kendiniz oluşturmaya kalkarsanız, bunu bir suç olarak algılar herkes.
Lakin siz konu başlığında ki gibi ”Felsefeyle doğanlar” sınıfındaysanız, başkaları tarafından oluşturulmuş ”içsel kimliğinizi” bir gün yırtıp atarsınız.
Bir gün anlarsınız ki bu hayat kitaplarda yazıldığı gibi değil, hiç bir ideoloji, din, akım vs. size göre değilmiş olduğunu anlarsınız.

Herşeyin bir yalan dolan içerisinde yüzdüğünü gördükçe, ve sizde ben bu yalanın ortakçısı olamam dedikçe, başkalarının oluşturduğu o şablon sizden gidiverir.
Buna aslında ”şablonsuzluk” veya ”Kimliksizlik” te diyebiliriz.

Şu halde siz halihazırda ki hiç bir şablona uymadıkça, onların dilinden konuşmadıkça ve yazmadıkça ”kimliksizlik” kimliği size zaten giydirilir.
Her grubun her ideolojinin her akımın dışladığı, manen lanetlenmiş cüzzamlı biri gibi kalakalırsınız.

Çünkü siz taklit denilen eskilerin bastığı izlere basmadıkça, onların methettiğini methetmedikçe sizi kimse sahiplenmez, yanınızda olmaz.
Hal böyle oluncada sizin kimliksizliğiniz- ki ben ona ”şeffaf kimlik” diyorum -herkese eşit mesafede olmayı gerektirir.
Yani hem kimseden olmazsınız hemde herkesten olursunuz, şeffaflık böyle bir şeydir.
Bir tarafınız yoktur, bir hasmınız da yoktur.
Bir sevdiğiniz yoktur, sevmediğinizde yoktur.

Peki ne vardır.
Aslında bir boşluk vardır.
ve öncekilerde o boşlukları ya dinle ya dinsizlikle, yada çeşitli ideolojilerle doldurmaya çalışmışlardır ama ne kadar doldursalarda veya doldurmaya çalışsalarda o boşluk genede boşluktur.
Dolan bir şey yoktur.

Uzun lafın kısası zamanla siz o boşluğu gördükçe, olayın vehametini anladıkça bu hayatın nasıl bir kandırmaca, nasıl bir illüzyon olduğu anladıkça, çevrenizden ister istemez uzaklaşırsınız, işinizden gücünüzden olursunuz, eşden dosttan kardeşten vs.lerden ayrılırsınız ve herşey sizden bu kadar uzaklaştıkça görürsünüz ki siz kendinize yaklaşmışsınız!!

Artık sizden başkası yoktur!
Gece gündüz kavramı yoktur!
Doğru yanlış ölçüsü yoktur!
Rüyaların bir anlamı yoktur!
Yoktur, yokluk bile yoktur!
Tüm anlamlar yerini anlamsızlığa, ümitler yerini ümitsizliğe, gerçekler de yerini yalana bırakır.

İşte tüm bu olumsuzlukların, anlamsızlıkların, ümitsizliğin içerisinde yaşarken ilginç bir şey olur.
Hayatı herkes gibi görmediğinizi fark edersiniz!
Adeta bu hayatın dışına çıkıp dışardan seyrediyormuş gibi olursunuz ki işte bu sizin farkınızdır, farkındalığınızdır.
Onca olumsuzluğun ve ızdırabın içerisinde feleğe pis bir tebessüm atacak kadar bir ironinin mimiklere yansıyan bir farkındalık hikayesidir bu mesele.
Yoksa bu farkındalığını fark edemeyenleri kastetmedim,

”felsefeyle doğanlar başkadır. ”

Bu bir ilim değildir ki sonradan kazanılsın.
Yaşamın ta kendisidir, korkan yanaşmasın.
Hayat böyledir, bilen ve bilmeyenler vardır.
Felsefeyle doğanlar, kendilerini hazırlasın.