+ Uzun bir gece, herkes uyuyor, ben hariç
- Sen kimdin?
+ Bilmiyor musun?
- Biliyorumda ellerde bilsin ne geveze çatlak olduğunu.
+ Beni sen uyandırdın, benim suçum yok.
- Oh ne âlâ, yap et sonrada suçum yok diye çekil kenara.
+ Ama öyle.
- Öyle olmasaydı, yani sen uyanmasaydın rahat edecektim hemi.
+ Zaten için rahat etmediği için beni uyandırmadın mı?
- Yaptık bir hata; uyuda bende rahat edeyim sende.
Mümkünse bir dahada hiç uyanma ..
+ Bu senin kaderindi.
”Yardım eden kişi aslında yardıma muhtaç kişidir” diyerekten konuya direk girişimi yapayım.
İnsan denilen bu makine, çoğu durumda ters bir mantıkla çalışmaktadır ve örn. kendi yardıma muhtaçken başkalarına da yardım etmektedir.
Peki neden böyle yapmaktadır.
Bunun cevabı acaba, kendi yardıma muhtaçlığını gizlemek olabilir mi?
Yani başkasına yardım ederek kendi gerçeğini ört-bas etmek olabilir mi?
Varı yok yoku var ederiz, küçücük beyinlerimizde.
Bu aslında gerçekte de böyledir, hakikat nezdinde.
Var da yok ta sonsuza kadar, bir diğerinin peşinde.
Kafalarımız karışıktır, hayal vari izdüşümlerimiz olur.
Bazen geleceğe notlar düşer, bazende geçmişimizi sileriz.
Öğretimiz bebekken başlar, düşüncemizi böyle inşa ederiz.
Sonra ufak dağları biz yaratır, ahkamın en alasını keseriz.
Cehalet özümüzdür, her daim bilgin vari söylemlerimiz olur.
Dışarıda yağan kar değildir aslında o tüm azametiyle göktelerin tonlarca ağırlığıyla düşen fukarayı ezen bir olaydır.
Sanır mısınız ki bu kar çok hafif bir şeydir?
Eğer öyle olsaydı kar yağdığında o fukaralar niye eziliyor?
Ciğerden gelen öksürükleri niye artıyor?
Neden daha soğuktan iki büklüm olup, kışın soğuğunda aa kar yağdı diye sevinemiyor?
Sevinemiyor çünkü kar demek sorun demektir, sırtında ki kamburlara eklenen yeni kamburlar demektir.
Yağan kardan fukaranın bir kârı yoktur.
Ekecek bağı bahçesi, tarlası da yoktur.
Sonuçta onun için hayat hep pahalıdır.
Bolluk bereketten, onun nasibi yoktur.
Kimileri şanslı, kimileri şansız doğsada, kimileri de felsefeyle doğuyorlar bu kesin.
Hatta şöyle söyleyeyim kimilerinin bu hayata gelişleri bile bir felsefe içeriyor,
Yoksa bu hayata aynı şartlarda, aynı kaderle, aynı olanaklarla zaten kimse gelmiyor.
Öyleyse felefeyle doğanlar bir vakıâdır, adı konmamış kocaman olmuş bir çocuktur o
Yaşayan bir şeyin üzerinden asırlar geçmiş olsada, adının konmaması bir kimliğinin oluşturulmaması çok acıdır.
Evet, felsefeyle doğanlar vardır,
Bir şeyin başı nasılsa sonu da öyledir, öyle olmak zorundadır.
![[Valid RSS]](wp-includes/images/resimler/valid-rss.png "Validate my RSS feed")
