- Ne yani hiç bir şey yapmasamda genede uyanacak mıydın??
+ Aynen öyle
- O kadar arayış, okuma, tasavvuf masavvuf, düşünce orucu filan falan boşa mıydı?
+ Boşa olduğunu sen ispat etmedin mi?
- Etmiş mi oluyorum?
+ Bir nevi öyle ama insan ne zaman doğru yolu bulur?
- Ne zaman
+ Hiç bir yola tabi olmadığı zaman.
- Açalım Uğurcuğum :)
+ Açacak bir şey yok, bunlar Kader mevzuları.
- Ne yani şimdi insan kendi kaderini çizemez mi?
+ Çizer mi?
- Çizemez mi?
+ Sence ..
- Çizer
+ Nah çizer!
- Niye ki?
+ Nerede, ne zaman, ne şekilde doğacağına karar veremeyen, adını koyamayan, cinsiyetini, Milliyetini, sağlığını hastalığını seçemeyen
biri nasıl olurda ”İnsan kendi kaderini kendi çizer” diyebilir?
Kaldı ki nasıl bir yaşam onu bekler, neler başına gelir, ne zaman ölecektir, gençken mi yaşlıyken mi bunu bilemez ama kaderini kendi çizer diye
cahilâne bir söze tabi olur şaşılacak şeydir.
- Şaşılacak olan sensin bence, herkes bunu benimsemiş işte, ne deşeliyorsun ki.
+ İnsan aciz bir varlıktır, bunu unutuyorlar.
- Mükemmel bir varlık değil miydi o
+ Neresi mükemmel
Hastalıkları mı?
Geçimsizlikleri mi?
Yalanları mı?
Hak hukuk yemeleri mi?
Kan dökmeleri mi?
İhtirasları mı?
- Hop hop yeter anladık, o kadarda mükemmel değilmiş demek ki?
+ Hiç değil, bazı süslü sözlerle kendi gerçeklerini ört bas ediyorlar.
- Ne gibi
+ İnsan kendi kaderini kendi çizer gibi, oysa değil kader 1 saat sonrasından bile haberleri yokken, bu sözle kendi acziyetlerini gizlerler.
Kendilerini kandırdıkları gibi başkalarını da kandırırlar.
Olay bu.
Yoksa Zengin fakire, komutan askere, şöhretli şöhretsize vs. vs.ye muhtaçtır.
Bu da ”acziyet” demektir.
İnsan;
Aciz olarak doğar.
Aciz olarak yaşar.
Aciz olarakta ölür.
- Biz neyiz o zaman.
+ Dedimya A-CİZ-SİN.
- Ne halt yiyeceğiz o zaman.
+ Beni ilgilendirmez
- O zaman sana ne insanlardan, ne lafını yapıyorsun.
+ Hoşuma gidiyor.
- Ne yani bu kadar kan dökülmesi, tecavüzler, gasplar, cinayetler hoşuna mı gidiyor?
+ Hayır onlar değil, İnsan kendi dairesi içinde dolanıp dururken, ben yaptım diye hava atarken, aslında o ben dediği şeyin bir kabuk olduğunu fark edememesi hoşuma gidiyor.
- Yani kaba tabirle gaflette olması mı?
+ Aynen öyle
- Sen sadist misin?
+ Ben sadist değilimde insan oğlu nankördür, azcık elinden tutsan hemen ben yaptım ben başardım der.
- Ne olmuş derse.
+ Anlamıyor musun?
- Neyi
+ Hepsi kader, başardığı bir şey yok, başaramadığı bir şeyde yok.
- Gurkk ..
Desene o zaman İnsan diye bir şeyde yok.
+ yok
- Peki bu olanlar ne?
+ Kabuk
- Kabuk ne la
+ Toprağın altına giren.
- Sen n’olacan peki
+ Benim yerim belli, hiç’lik.

- Neyse sıkıldım bu konudan, oyumuzu ne verelim?
+ Ne verirsen ver fark etmez.
- Nasıl fark etmez? Biri evet biri hayır.
+ Bu yasa taslağını okudun mu?
- Hayır?
+ e fark etmez işte, hoş gerçi okusanda fark etmezya neyse.
- Niye farketmezmiş?
+ Şimdi bu değişiklileri isteyen iktidar, bu darbe yasalarıyla iktidara gelmedi mi?
- Evet
+ Şimdi bunu tu-ka-ka ilan edip, kötülüyor değil mi?
- Evet
+ Oysa bu yasa ile bu günlere gelmedi mi?
-  Evet
+ Gelen gideni aratır unutma
Eğer halk evet derse, ileride değişikleri yaptıklarında, efenim halk böyle istedi bizde yaptık diyecekler.
Eğer halk Hayır derse, bu seferde ileride, efenim halkımız istemedi bizde yapamadık diyecekler.
- eee
+ Anlamadın galiba
Her iki halde de vebali halkın sırtına yükleyecekler.
- Hoydaa ..
+ Vebal almak istemiyorsan oyunu geçersiz olarak kullan.
Mührünü hem evet hemde hayır ikisine birden vur gitsin.
- Geçersiz olunca hayır olmuyor mu?
+ Ufff …
- Aha uff dedi, oleeeyy. :)
+ Evet ve Hayırlar sayılacak, geçersizler değil, dolayısıyla ne Evet ne de Hayır demiş olacaksın.
Hem Vatandaşlık görevini yapacaksın, hem İleride, efenim geçersizler oylarını geçersiz kullandığı için yaptık/yapamadık diye bunu bahane edemeyecekler.
Yani bir ”vebal” almış olmayacaksın.

- Çok çakalsın :)
+ Sende az değilsin hani :)
Onlar cinse ben de şeytanım.
- Yoksa sen gerçekten şeytan mısın?
+ Ne olduğumu biliyorsun
- Biliyorum, hiç’lik gevezesisin :)
+ Ötekini söylemeni tercih ederim.
- Sen Felâsife’sin
+ Şimdi oldu.
- Hani sen Çin’liydin.
+ Ben Çinli değilim ama tüm Çin’liler ben der, ve her Milletten insanda ben der.
Dolayısıyla benim Çin’liyim demem bana ait bir sıfat değil, bir örtüdür.
ve herkesin ben demeside kendi kendine örtüğü bir örtüdür.
Özetle örtüleni daha çok örtmüş olduk hepsi bu
Benim ben demem tabiki en büyük örtüydü.
- Yani yalan söyledin he mi?
+ Duymak istediğin neyse ben onu söyledim, ben zaten senin yalanınım.
Sen bir yalandın.
Bir yalan uydurdun.
Herkesin içinde ki o ben’i kullandın.
Senin ve başkalarının gözünde zaten var olmayan bir dost değil miyim?
Başlık bile öyle değil mi?
- Başlık öylede, bende bir yalansam ve yalancıysam niye yazıyorum ki?
+ Bir yalan olduğunu gizlemek için olabilir mi?
- Olabilir de bunu herkes yapıyor orasını pek anlamadım.
+ Tamam işte
Herkes bu yalanın paydaları, sende herkes kadar pay’dalanmış oluyorsun.
- Nasıl yani
+ Bu dünyayı ve içindeki tüm düşünceleri beğensende/beğenmesende bir fikir beyan etmiş oluyorsun, bu fikrinle de bu yalanı (Dünya yalandır) aslında onaylamış oluyorsun.
Yukarıda ki Evet/Hayır oylaması gibi.

- ee ne yapacağız peki?
+ hahaha yapabileceğin bir şey yok
Çünkü sen yoksun; anlasana!
- haa .. kader olayları diyorsun yani
+ Ha şunu bileydin.
- Ben yoksam eğer; neyi nasıl bileceğim?
+ Seni Çakal ..
- ….
+ Bu noktalar nedir?
- Ben yoğumya, hiç üzerime almıyorum babında :)
+ Sen almazsan ben hiç almam …
- ….
+ ….
- ….
+ ….

İnsan denilen bu makine, çoğu durumda ters bir mantıkla çalışmaktadır ve örn. kendi yardıma muhtaçken başkalarına da yardım etmektedir.
Peki neden böyle yapmaktadır.

Bunun cevabı acaba, kendi yardıma muhtaçlığını gizlemek olabilir mi?
Yani başkasına yardım ederek kendi gerçeğini ört-bas etmek olabilir mi?

Elbette olabilir ama bu sorun sadece bununla da bitmiyor, zira geçmişte yaşanan olaylar insanın bilinç altına duygu olarak yerleşir ve bu duyguda bazı durumlarda ”tetiklenince” tüm bedende yankılanır.
Bu bir film seyretmekten tutunda, kitap okumaya yerde gezen karıncaya, yaralı bir serçeye kadar hayatın her alanında olan bir etkileşimdir.
Yani sokakta bir dilenci ya da sakat birini gördüğünüzde, yüreğinizde bir yerler ezilir.

İşte bu ezilmeyi genelde insanlar ya görmemezlikten gelir öyle ört-bas ederler.
Ya da ona ufak maddi/manevi yardım ederek öyle ört-bas etmeye çalışırlar.

Bu açıdan bakılınca yardım edende, görmemezlikten gelende birdir.

Peki öyleyse burada ki olay nedir?

”Gördüğünüz şeyler bildiğiniz şeylerdir”

Yani sizler bilmediğiniz bir şeyi göremezsiniz, duyamazsınız, dolayısıyla anlayamazsınız.
Anlayamadığınız şeyde yüreğinizde depremlere yol açmaz.
İşte yüreğinizde deprem yapan şeyi sizler görüyorsunuzdur, duyuyorsunuzdur, başkasını değil.
Yoksa görmek ve işitmek temelde kamera gibi duygusuz bir şeydir, esas görmek yürekteki depreme neden olan şeylerdir.

Görmek ve duymak gibi duyuların, duyguyla olan bağına değindikten sonra cevabı aranması gereken soru şu?

”O yardıma muhtaç diye gördüğüm aslında ben mi?”

Evet sensin.

Lakin bu sana bir duygu olarak yansıdığı için sen bunu dışsal olarak algılıyorsun, oysa bu durum tamamen içseldir.
”İç’te ne varsa dış’ta da o vardır” çünkü

Örn.
İng. daha önce defalarca kez çalışıp belleğine yerleştirmeseydin, konuşulan kelimelerin senin için hiç bir anlamı olmayacaktı, yani algılayamayacaktın.
Dolayısıyla sen daha önce bildiğin, gördüğün, duyduğun şeyi ”tekrar” duyunca etkileşime geçtin ve ing. kelimelerin senin için bir anlamı oldu.
Gördün
ve
Duydun vs.

Daha önce bilmeseydin bir anlamı olur muydu?

İşte yardım edin olayıda böyle bir şeydir, siz geçmişte yardım edin duygusunu bir şekilde yaşamadıysanız, şimdide ne anlama geldiğini bilmezdiniz.
Dolayısıyla birine yardım ederken bu aslında kendinize olan yardımın başka bir boyutudur, yani kendinize olan bir yardımdır.

Bu noktada en zor olan şeyde, bu duygunun kaynağına inebilmektir.
Yani geçmişte ne olduda? size şimdi yardıma muhtaç birini görünce yüreğinizde eziklik hissettiriyor, mesele bu.
Bu da tabii ”yüzleşme” denilen çok zorlu bir alanın konusu olmakla beraber, bu konudan da ayrı değil, bilakis devamıdır.

Acaba geçmişte ki o yaralı çocuğun yaraları hâlâ tedavi edilmedi mi?
Hayat sürekli olarak karşınıza bunları neden çıkartıyor?
Neden içiniz eziliyor?

O çocuk tedavi edilsin diye olabilir mi?

Depreşen duyguların tetiklemesiyle mi,bu ağrılarımız ayyuka çıkıyor..
Yoksa her şey yolundayken,Ruhumuz mu bu belayı başımıza sarıyor..
Hangi akla hizmetle,Bizleri ellerin insafına muhtaç bırakıyor..
Veren eli alan el yaptırarak,iç alemimizde de kamburlar yarattırıyor..

Fiziksel bedenimizin bozulması,Ruhsal’ımızın bozulmasıyla mı alakalıdır..
Ruhsalı düzeltmeden,Fiziksel bedeni düzeltmek te beyhude mi olacaktır..
Öyleyse bizleri kimler tedavi edecek,Bunların unvanı da ne olacaktır..
Geçmişimiz ortaya nasıl çıkacak,Çıkınca her şey daha güzel mi olacaktır..

İnsanın mükemmel bir varlık olamayacağının delili de bilakis kendisidir..
Düşünen bir varlık olsa da,Her düşündüğünü yapamadığı da gerçektir..
Düşüncesizce yaptıklarını ise,zaten söylemeye bile gerek yoktur..
Bu meyanda İnsan ne yazık ki,az gelişmişliğin kalabalık bir örneğidir..

Uzun lafın kısası,İnsan hiçte mükemmel bir varlık değildir..
Soyut kavramlarsa,Bu hayatın somut gerçekleri değildir..
Aslında bu tip sözler,İnsanlığa nezaketen söylenmiştir..
Izdırabın yaşandığı bedenlerde de,bu söz doğru değildir..

Belkide bu yüzden o sert tokatları habersizce yiyiveriyoruz..
Aklını başına devşir gibisinden,sağlığımızı da yitiriveriyoruz..
Adını sanını hiç duymadığımız bu AS ile erkenden tanışarak..
Celladının insafına terk edilmiş mahkumlar gibi kalıveriyoruz..

AS lilerin AS den önce de herhangi bir hayatı yokmuş gibi..
AS ile bu dünyaya gelmişler de,AS ile de gideceklermiş gibi..
AS bizi doğurmadı ki,AS ile biz bu dünyaya nasıl gelelim..
AS yi de biz doğurduk,başka sıkıntıları doğurduğumuz gibi..

Her mükemmel olmayan insan gibi bizler de geçmişimizi unuttuk..
Üst üste gelen dertler yüzünden,maziyi unuttuğumuzu da unuttuk..
Derken bu AS denen o labirente öyle bir psikolojimizi bozdular ki..
Çıkışı bulamadığımız gibi,girişinde hangi tarafta olduğunu unuttuk..

İnsan mükemmel değildir,ama tamam’iyle noksanda değildir..
Yaşadığı olaylardan dersler çıkarır,yaşadıkları boşuna değildir..
Neden pek çok insan gibi,bizde boşu boşuna yaşamıyoruz ki..
Eğer bu siteler de olmazsa,bizlerin çıldırmaması elde değildir..

Şimdi DR.ların elin de Emillia’la ilgili sadece hastalığının adı vardı…ama tedavisi henüz yoktu…ve Emillia’da hala kabusları görmeye devam ediyordu…
Bunun üzerine uzmanlar Hipnozu daha da derinleştirmeye karar verdiler…Acaba Emilliayı bu duruma düşüren sebep neydi..! Hipnoz ile ta bebekliğine kadar inilen Emillia’nın 1,5 yaşındayken,yaşadığı bir olayı ortaya çıkarttılar..
Olay da şuymuş: Bir katil komşularının küçük kızlarını öldürdükten sonra Emillia’nın yattığı yatak odasının camına kadar gelip,ona camdan bakmasıymış..
İşte Emillia’nın koca kadın olduğu,evlenip barklanıp çoluk çocuğa karıştığı halde,Tüm yaşamını alt üst eden olay buymuş..

Bebekken yaşadığı,üstüne üstlük ne yaşadığını unuttuğu bir olay ile,Ama Bilinç altının bu olayı unutmamasıyla harap olmuş bir ömür…

İlginç değil mi?…Önce yaşa…Sonra ne yaşadığını unut…Ama bilinç altın bunu unutmasın…
Artık uzmanların işi kolaylaşmıştı,Sebebe ulaşmışlardı..Emillia’nın Hipnoz altın da bilinç altına verdikleri telkinlerle,Emillia’yı 1,5 yaşındayken takılı kaldığı o olaydan ebediyen uzaklaştırdılar…
15 gün sonra tekrar ropörtaj yaptıkların da Emillia’nın yüzü tatlı tatlı gülümsüyordu,Artık rahat rahat uyuyabiliyormuş…Ve kabusları da sona ermiş..
”Mışıl mışıl uyu Emillia”

İnsanoğlu gerçekten pek çok gizemi için de barındırıyor…
Ve o gizemleri yüzünden de başı sorunlardan kurtulmuyor…