Çırak dedi ki;
Öyle diyorsun da ey ustam, sen de beni bilmiyorsun.
İçimde kopan fırtınaları, kasırgaları da görmüyorsun.
Denemekten zarar çıkar mı gelişmemi engelliyorsun.
Mazide sen de ben gibiydin, hiç geriye bakmıyorsun.

Archer dedi ki;
Archerlik bir süreçtir, kolay zorun arkasında değil midir?
Maârif bile tüme gitmiyor? tümden gelen iyi değil midir?
İnmek mi daha kolay? yoksa yukarı çıkmak mı zordur?
Bu soruyu biz soruyoruz! cevap soru da açık değil midir?

Felâsife dedi ki;
Durun canlar bir iki lafta müsadenizle ben edeyim.
Özgürlükte sınır yok ki öyleyse hangi lafı edeyim.
Beyin fırtınaları iyidir, buradan terk-i diyâr edeyim.
Bütün mutluluklar sizlere, ben aşkıma rücu edeyim.  

&& &&

ArchLinux kullanan dostlara sevgi ve saygılar.

Bu şiirde onlara ve onlar nezdinde diğer tüm Linux dostlarına gitsin.

Sevgiler

Yoktur özgürlüğün değeri, yanıp giden kağıt parçalarında.
Kağıt parçalarını bildin mi? cüzdanınla vicdanın arasında.
Uzak değil ki özgürlük, kopmak istemezsen prangalarında.
Özgürlük alınmaz ki satılsın, muhabbetin yoksa yollarında.

Öncekilerin izini sürdükçe, iz olacaksın evvelsizliğe.
Durmak kayıp, bırakmak ölüm, ermelisin cahilsizliğe.
Bir tuğla da sen koy, aş esareti kapılma hayalsizliğe.
Var soyut yok somut oluyor, bir fikrin ince güllerinde.

Nedir ince gül dikensiz fikir? mis kokusuyla sarhoş edende.
Şaraba meylimiz yok ama ayıkta değiliz sırrı sırra çekende.
Akibet belli, berduşuz sahi büyüsü bâki cama nakşedende
Kalemde kemik dil de insaf yok, doldur şair sâf şiiri içende.

Böyledir işte bir kadeh seni, sende herkesi sarhoş edersin.
Ne onlar konuştuğunu anlarlar, ne de derdini ifade edersin.
Artık araya perdeler çekilir, başka lisandan hitap edersin.
Elveda esaret merhaba hürriyet, beni de âzat eder misin?

Kimse esir almaz, bakmazsan hayalin penceresinden.
Özgürlüğe girişte, tutan çok olur karşılıksız ellerinden.
Payı paylaşım paydası özgürlük, güvenlik kalesinden.
Yak esareti savur gitsin, doğarsın ânka’nın küllerinden.

Yazı zor, okumak gereksiz; paylaşım değil.
Yoldaşa cevap, ötekine sükut; ustalık değil.
Bilgiçlik hüner, cehaletin kadim; kalıcı değil.
Kurmak zahmet, kullanım eziyet; Ubuntu değil.

Bu şiir önce Ubuntu‘daşlara ve nezninde tüm Linux camiasına armağanımdır..

Sevgiler ..

Macera aramıyor iseniz, Linux’un sularından uzak durun.
Yalanlara kanarak, esaret zincirlerine kendinizi siz vurun.
Siz ki bile bile esareti tercih ederek, özgürlüğü red ettiniz.
Esarete para sayarım, özgürlüğe kuruş harcamam dediniz.

Esareti parayla aldıktan sonra, hayatın anlamı nerede?
Hani paranın gücü vardı? esaretini mi aldın söylesene?
Yoksa hayatın anlamı, gücün anlamsızlığında mı gizli?
Sen köle mi doğdun? aslını ulaşmakta ki bu telaş niye?

Köle doğmadın özgür doğdun ama sonradan köle oldun.
Paranın gittiği yoldan gitmek gibi kendine kural koydun.
Bu kural tuzağın oldu ve özgürlüğünü senden sıyırıverdi
Artık ortada bir esaretin kaldı, yani kendini sen soydun.

Artık çıplaksın, özgürlüğün elbisesini sana bir daha giydirmezler.
Giydirseler de rahat edemezsin ki esaretin bedelini yedirmezler.
O bedel ki senin kazanımlarındır, esaretinle oyunlar oyna derler.
Özgürlük Dünyasında oyun yoktur, istersen kur dene bak derler.

Özgürlük Dünyasında oyun yoktur, lakin oyunculukta yoktur.
Bu kapalı kaynak deyipte elaleme yalan söylemek hiç yoktur.
Madem kapalı, önüne gelen nasıl virüs yazıyor hack ediyor.
Ortada bir pencere görünsede bu şeyin kapısı bacası yoktur.

Yav ben miyim bana neyse, esarete aşık olana özgürlüğü sevdirecek.
Kim neyi seviyorsa onunla oynasın, özgürlüğü ancak yaşayan bilecek.
Balın tadı tadmayana hiç tarif edilebilir mi? ortada kovanla bal olsa.
Esaretin acısını bal belleyenler, özgürlüğün balına bu nasıl acı diyecek.

Özgürlük dünyasına bir nazire de benden olsun.